Boşandığım kişiye karşı vicdan azabı çekmek.

Merhaba bazen içimizde oluşan duygunun tek bir çözümü olduğunu düşünebiliriz fakat bunu yapmak kar ve zarar açısından değerlendirildiğinde olumlu sonuçlanmak yerine bazen yerini başka bir kötü duygu durumuna bırakır bu yüzden bu duygular neden sizi baskılıyor verdiğiniz kararlar gün sonunda neden rahatsız ediyor bunların çalışılması gerekebilir öncelikle sizin neyi neden hissettiğiniz üzerinden farkındalık oluşturmanız gerekebilir dilerseniz benimle seans oluşturabilirsiniz sizinle çalışmak isterim iyi günler dilerim.

Merhaba, Zihninizin bu konuyla bu kadar meşgul olması, aslında yaşadığınız zorlu sürecin ardından bir anlamlandırma çabası içinde olduğunuzu gösteriyor. 15 yıllık uzun ve yorucu bir sürecin sonunda, bu şekilde hissetmeniz çok beklenebilir bir şey. Şu an önemli olan, konuşmaya dair kararı vermeden önce kendi içinizde bu duygunun neden bu kadar büyüdüğünü biraz anlamak. Kendi içsel sürecinizi daha iyi anlamlandırmak ve bunu daha güvenli ve kendinize ait bir alanda değerlendirmek isterseniz, size eşlik etmek isterim.

Merhaba… Bu kadar zor bir süreci 15 yıllık evlilikten sonra yaşamak, oğlunun kaygıları sırasında eşinin yeterince destek olmaması, kendi panik atak dönemlerinde yalnız kalmak ve boşanma sürecinde başka biriyle görüşüp şimdi derin bir pişmanlık ve vicdan azabı hissetmen… Bunlar gerçekten ağır yükler. Anlattıklarını duyuyorum ve vicdanının sızlaması çok doğal. Birlikte bakalım mı? Boşanma süreci zaten çok stresli ve duygusal olarak karmaşık bir dönemdir. O süreçte başka biriyle görüşmen, muhtemelen yalnızlık, öfke, çaresizlik ve “artık bitiyor” hissiyle başa çıkma çabasıydı. Bu, birçok insanın yaşadığı bir “kaçış” veya “rahatlama arayışı” olabilir. Ama şimdi boşanma bittiği için bu davranış vicdanını çok rahatsız ediyor. Bu pişmanlık, aslında ahlaki değerlerine ve kendine saygına bağlı olduğunu gösteriyor — kötü bir insan olduğunu değil. Eski eşine bunları söylemeli misin? Şu anki durumuna göre mutlaka söylemek zorunda değilsin. Eğer söylemek seni vicdanen rahatlatacak ve “artık her şeyi temizledim” diye ilerleyebileceğini düşünüyorsan, bunu sakin ve saygılı bir şekilde yapabilirsin. Ancak söylemenin eski eşinle yeni bir çatışma veya oğlunuzu etkileyecek bir gerilim yaratma riski varsa, bunu kendine saklayıp kendi içinde affetme çalışması da yapabilirsin. Önerim: Önce kendi içinde bir adım at. Kendine şefkat göster. “O dönemde çok zor durumdaydım, yalnızdım ve hata yaptım. Ama artık sorumluluğunu alıyorum” diyebilirsin. Bu pişmanlık, değişme isteğinin işaretidir. Eğer söylemeye karar verirsen, bunu suçluluk duygusuyla değil, dürüstlükle yap. “Bunu söylemek vicdanımı rahatlatacak, senden özür diliyorum” şeklinde. Şu anda en çok hangi duygu ağır basıyor? Vicdan azabı mı, yoksa “keşke o dönemde daha farklı davranabilseydim” diyen üzüntü mü? İstersen bu pişmanlığı nasıl daha sağlıklı bir şekilde taşıyabileceğimizi veya söyleyip söylememe kararını birlikte netleştirebiliriz. Senin rahatlığın çok önemli. Ne düşünüyorsun? Devam edelim mi?